Pello Errotaren bidetik

Gaizka Lasa
GAIZKA LASA

Normaltzat hartzen dugu gaur, baina merkatuarekiko begirada zeharo aldatu da urte gutxitan Realean. Salerosketan hartu duen rola eraldatu egin da. Zubietako talentuak ihes egingo zuelakoan beldurrez egon izan da realzalea denbora luzean. Eta joan dira –edo ziren, aspaldi ez baita gertatu– bat baino gehiago. Azkenaldian ordea zein datorren zain gabiltza, eta izen potoloetara salto eginda gainera, listoia goian jarriz. Iritsi zen Merino. Etorri zen gero Monreal. Silva ere hemen da. Orain Rafinha. Zerbait aldatu da hemen! Guzti hauek Realean egon nahi izan dute –Bryan Gilek ere nahi izan balu...–, eta maila horretako jokalariek horretarako arrazoiak izateak bertakoei begiak irekiarazi dizkie. Kanpora ateratzea ez da jada hain aukera erakargarria. Urtarrilaren 31n baino gehiago daukate otsailaren 3an jarrita jomuga jokalariek. Etxean kanpoan baino gehiago.

Bada, ostegunean, Betisen aurkako partidaren egunean, Pello Errotaren heriotzaren urtemuga ere gogoratuko dugu. 1919an joan zitzaigun asteasuarra. Hari ere eraman zioten 'fitxatuta' 1895. urtean Argentinara. Futbolaria izan ziteken honako bertso hau jarrita: «Kartaz abisatuta nabilte kotxian/ deskantsu aundirikan ez daukat etxian/ ateratzen gerade zerbaiten pozian/ iya aberastu nauk premiyo utsian». Baina ez zion hango bizimoduari neurria hartu. «Jaia zelebratutzen dute arratsaldian/ lana egiten dute eguardi artian/ gero pikardiyara mezaren ordian/ orra Amerikako kontuak zer dian». Herri minak jota hauxe idatzi zuen azkenean. «Zer ikusi lezaken mundu korrituak?/ Oso ta bizi gaude, gañera arrituak/ Dakar-en irten zaizkigu larru-gorrituak/ trapu bana aurrian beste gabekuak/ gu gera mundu onetan zorionekuak». Realean jokatzen ere zorioneko sentitzen dira gureak. Hori albiste onena.